Ískuldi í Austurríki

Dagný Jónsdóttir segir frá:

Vegferð byrjandans

Ég byrjaði að æfa þríþraut með Ægi 3 fyrir tæplega ári síðan og var með ágætis íþróttabakgrunn þegar ég hóf að æfa. Ég var í 10 ár í sundi sem krakki en eins og flestir sundkrakkar hafði ég ekki farið í laugina síðan ég hætti, eða í 13 ár! Ég hafði líka verið að hlaupa mér til skemmtunar og til að halda mér í formi en ekkert af neinni alvöru. Þegar ég byrjaði í þríþrautinni var ég því ágæt í sundi og hlaupi en annað mátti segja um hjólið, ég hafði lítið sem ekkert hjólað og þegar ég mætti á fyrstu hjólaæfinguna átti ég ekki einu sinni smellu pedala og Trausti Valdimars fór að benda mér á hina og þessa aukahluti sem ég þyrfti nú að losa mig við af hjólinu ef ég ætlaði alvarlega að íhuga að vera í þessu sporti, „ekki nógu aero sjáðu til.“

Þegar ég var búin að æfa í mánuð með Ægi 3 fór ég á árshátíð félagsins þar sem Einar Sigurjóns, þá nýkominn heim í keppnisvímu frá Ironman Barcelona, hélt yfir mér fræga eldræðu um að ég yrði að skrá mig í keppni og það strax! Það þýddi nú ekkert að vera að bíða með þetta og ég kynni nú að synda og þá væri þetta bara komið.

Þar sem ég er einstaklega óþolinmóð að eðlisfari þá vissi ég að ég væri ekki að fara að hafa þolinmæði í að stunda þríþrautina af miklum krafti nema að fara að ráðum Einars og skrá mig í keppni sem fyrst. Upp úr áramótum byrjaði ég að skoða keppnir sem gætu mögulega hentað mér og meðal annars hálfan járnkarl í Barcelona í maí. Ég hins vegar hafði litla sem enga reynslu á því að hjóla úti, aðeins innihjólum, þannig ég ákvað frekar að finna keppni í lok sumars til þess að geta nýtt sumarið í að bæta mig á hjólinu. Þegar ég sá keppnina í Zell am See í austurrísku Ölpunum var ekki aftur snúið, ég var gjörsamlega heilluð af brautinni, Alpar, ferskvatn, brekkur, Wiener Schnitzel. Gat ekki klikkað.. eða hvað?

Eftir mikla hvatningu frá Andra kærastanum mínum lét ég verða af því að skrá mig. Þetta var í janúar og keppnin var 26. ágúst, þannig ég hafði nægan tíma til að æfa. Ég tók aðeins eina keppni áður en ég fór út og það var ólympíska þríþrautin á Laugarvatni. Þar var ég svo heppin að það fór nánast allt úrskeiðis sem gat farið úrskeiðis. Ég hafði aldrei synt í open water af viti þannig ég fór bara sikk sakk, sundgleraugun í móðu og ég staurblind, silicon eyrnatapparnir  sem ég synti með voru gallaðir og bráðnuðu inn í eyrun á mér þannig ég þurfti að leita til læknis eftir keppni… já ég hjólaði og hljóp með eyrnatappa fasta í eyrunum! Það var síðan einhver galli á brúsanum á hjólinu sem leiddi til þess að það kom enginn vökvi úr honum. Geggjaður lærdómur!

Annars gengu sumaræfingarnar mjög vel, ég mætti á nánast allar æfingar og lagði mig 100% fram til að ná markmiðinu. Andri skipulagði fyrir okkur ferð í frönsku Alpanna rúmum mánuði fyrir keppni þar sem ég gat vanist því að hlaupa og hjóla í alpaumhverfinu sem myndi bíða mín í keppninni. Sú ferð gerði kraftaverk fyrir mig á hjólinu en ég kom til baka mikið öflugri hjólari en áður og allt leit mjög vel út fyrir keppnina.

Þremur vikum fyrir keppni þegar mér fannst ég loksins vera komin í nógu gott form losnaði á mér önnur hnéskelin á hjólaæfingu. Eftir það gat ég ekki hjólað í meira en 20 mínútur án þess að byrja að gráta af sársauka (já, alvöru tár í gangi), en af einhverjum ástæðum fann ég ekkert fyrir þessu af viti þegar ég var að hlaupa. Ég fór bæði til hnykkjara og læknis og 10 dögum fyrir keppni sögðu þeir báðir það sama: „það er kraftaverk ef þú nærð að klára þessa keppni í þessu ástandi“.

Eftir miklar vangaveltur ákvað ég samt sem áður að kýla á keppnina og stilla markmiðin mín niður í það að ná bara að klára, enda yrði það kraftaverk í sjálfu sér. Ég synti því nánast einungis fram að keppni og hljóp í vatni til að spara álag á hnéð fyrir keppni.

Keppnin

Þegar við komum til Zell am See var glampandi sól og 30 stiga hiti. Ég prófaði vatnið fyrsta daginn og fékk hamingjukast, besta „open water“ aðstaða sem hugsast gæti! Vatnið hlýtt og tært, glampandi sól og Alparnir í kringum vatnið. Geggjað!

2
Prófaði sundbrautina í Lake Zell fyrsta daginn, þá var bongóblíða

Hamingjan entist ekki mjög lengi en daginn eftir fór að rigna mikið og samtímis að snarkólna. Á keppnisfundi deginum fyrir keppni kom fram: „this will be the wettest and coldest Ironman ever, so you better be prepared“. Sem Íslendingur sem hefur komist í gegnum 15 m/s og haglél á TT-hjóli var ég bara nokkuð brött við þessar fréttir, gott forskot á hitabeltisliðið. Ég var þó engan veginn með föt fyrir þessar aðstæður og þurfti því að versla vetrarföt fyrir hjólið, það var ansi takmarkað úrval á svæðinu og það seldist allur vetrarklæðnaður upp á stuttum tíma. Ég fór með hjólið og hjólafatapokann á skiptisvæðið en gat rosalega lítið gert. Það var grenjandi rigning (11 mm) þannig það gekk ekkert að líma gelin eða neitt slíkt, svo fékk fatapokinn að hanga þarna yfir nóttina og ekkert sló af rigningunni.

3
Ég og Andri í Ironman Village, hefði ekki getað fengið betri stuðning en frá honum bæði í aðdraganda keppninnar og á staðnum.

Á keppnisdag mætti ég á skiptisvæðið og það var bara flóð af vatni yfir öllu, þá var búið að rigna stanslaust í 2 sólarhringa og hitinn á bílnum um morguninn sýndi 5 gráður. Ég var að fara að líma gelin á hjólið þegar maður labbar upp að mér og segir við mig „Bike has been cancelled“. Það var víst ófært hluta af hjólaleiðinni vegna snjókomu. Ég sá myndir af brautinni og það var bara allt hvítt og hitinn sýndi 2 gráður á þessum stað. Ég fékk að taka hjólapokann minn til baka og allt sem var í honum var bara gegnblautt og ískalt, ég hefði ekki getað hugsað mér að hjóla í þessum fötum!

4
Mynd sem tekin var af brautinni á keppnismorgun. Þessi hluti af brautinni var uppi á fjalli en brautin fór 13 km upp og síðan beint niður með fimm 90 gráðu beygjum og því stórhættuleg í þessum veðurskilyrðum

En jæja, keppninni var frestað um 2 klst og ég þurfti að breyta um keppnisstrategíu. Ég ákvað bara að keyra vel á sundið og svo átti ég ársgamlan hálfmaraþontíma sem mig langaði til þess að bæta. Ég ætlaði að fara með fremsta hóp í sundinu en það var einhver smá misskilningur með merkingar á svæðinu þannig ég held ég hafi farið með fremstu mönnum í næsthraðasta hópnum. Það fór því mikil orka í sundinu í að hægja á sér vegna umferðar og taka fram úr hægara sundfólki. Það setti vissulega strik í reikninginn en ég var með fremstu konum upp úr sundinu sem var ánægjulegt, 7. sæti í mínum aldursflokki af tæplega 100 en sundið tók 32 mínútur.

7

Skiptingin.

Skiptingin gekk vel, engir fastir eyrnatappar og þá voru allir góðir! Ég vildi ekki setja of mikinn fókus á að hugsa bara um tíma heldur njóta líka umhverfisins, þá sérstaklega þegar keppnin var stytt svona mikið fannst mér nauðsynlegt að taka mér smá tíma til að vera á staðnum. Ég stoppaði við á öllum drykkjarstöðvum og prófaði allt sem til var, þetta var eins og skemmtileg smakkferð á hlaupum. Skyndilega heyrði ég einhvern hlaupara hrópa á mig á brautinni „Dagný Jónsdóttir, Ísland“. Þá hafði ég tekið fram úr Soniu Askenazy, sem var þarna að keppa fyrir Ísland líka, dóttur Vladimirs Askenazys aðalheiðursstjórnandi Sinfoníuhljómsveitar Íslands. Ég spjallaði smá við hana en hún skipaði mér nú bara eftir smá stund að fara að hlaupa áfram á mínum hraða.

Eftir um 14 km af hlaupinu fór ég að finna verulega fyrir meiðslunum, hvert skref var mjög sársaukafullt og það hægðist nokkuð á mér. Ég sá að ég var nú þegar að fara að klára þetta hlaup undir mínum besta hálfmaraþontíma þó ég myndi hægja á mér, en keppnishausinn sagði mér að bæta tímann almennilega þannig að ég harkaði mig í gegnum þetta. Ég kom í mark á 1 klst. og 44 mínútum og hafði þá bætt ársgamlan hálfmaraþontíma um heilar 5 mínútur. Nokkuð sætt! Greinilega nóg inni fyrir stakt hálfmaraþon!

Niðurstaða

Heildartími fyrir bæði hlaup og sund var 2:22:04 sem gaf mér 18. sætið af tæplega 100 í mínum aldursflokki. Þrátt fyrir að vera smá svekkt að ná ekki að klára heila keppni þá var virkilega gaman að fá að sjá hvað ég stóð ofarlega í þessum greinum í alþjóðlegri keppni. Það gefur manni góðar forsendur til þess að halda áfram á sömu braut.

Það var mér nokkuð ljóst á hlaupinu að dæma að ég hefði líklega ekki náð að klára heila keppni vegna meiðslanna, eða klárað með miklum þjáningum og harki þannig eftir á að hyggja var það lán í óláni að hjólið hafi verið flautað af. Það var því vissulega kraftaverkið sem ég þurfti til að klára keppnina!

 

Auglýsingar

Færðu inn athugasemd

Skráðu umbeðnar upplýsingar að neðan eða smelltu á smámynd til að skrá þig inn:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Breyta )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Breyta )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Breyta )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Breyta )

Tengist við %s