Rügen 70.3 – Að duga eða drepast

Sigurður Örn skrifar:

Sem þríþrautarmaður get ég ekki sagt að ferill minn sé langur en ég held þó samt sem áður að ég sé búinn að upplifa minn skerf af skemmtilegum og leiðinlegum augnablikum og hafa þau haft áhrif á mótun mína sem íþróttamanns sem og innri persónuleika. Ég talaði um í fyrri keppnissögunni minni frá Dun Laoghaire í Írlandi að þríþraut væri „brútal“ en til að halda uppi góðum venjum íslensks málfars þá ætla ég að nota orðið „vægðarlaus“ núna. Þetta vægðarleysi hefur margar birtingarmyndir og getur verið allt frá því að vera sprungið dekk, harkalegar byltur, spark í hausinn frá næsta manni í sundlegg, nuddsár sem blæða í gegnum skó, algjörlega örmagna líkami, illa útfært næringarplan í keppni og svo mætti áfram telja. Ég hef upplifað alla þessa hluti sem ég tel upp hér fyrir framan og alla af þeim í keppni, þó þeir geti líka alltaf skotið upp kollinum á æfingum. Það sem mér finnst hins vegar einkenna okkur flest sem stundum þessa íþrótt er það að jafnvel þó við rekumst harkalega á vegg, hvort sem það sé í bókstaflegri merkingu eða ekki, þá erum við alltaf tilbúin að standa upp og reyna aftur. Aftur og aftur, þangað til takmarkinu er náð.

Eftir slysið

Ég verð að viðurkenna að mér þótti útlitið heldur svart eftir að ég datt í Írlandi, jafnvel þó ég hafi út á við virkað mjög jákvæður með þetta allt saman. Það er erfitt að gíra sig upp í að fara af stað aftur eingöngu þremur vikum eftir svona slys og ég var stanslaust með verkina í bakinu og rifbeinunum á heilanum. Helena þurfti sífellt að minna mig á að hætta að hugsa um þetta og láta þetta bara jafna sig hægt og rólega – því meira sem ég væri að pæla í þessu, þeim mun meira fyndi ég til. Ég man eftir því hvernig fyrsta æfingin var hjá mér eftir slysið. Það var laugardagur og ég ákvað að fara á sundæfingu til að sjá hvernig ég væri í lauginni. Ég var ennþá mjög aumur þegar ég gekk og öll högg, sama hversu lítil þau voru, kreistu fram grettu í andlitinu hjá mér. Þrátt fyrir þetta fannst mér góð hugmynd að fara að synda, af því maður notar jú bakið svo lítið í sundinu, eða þannig. Ég hoppaði því út í og fann strax fyrir miklum sársauka. Þetta átti eftir að verða löng æfing (eða stutt) en ég þjösnaðist í gegnum tvo kílómetra áður en ég hætti. Ég gat með engu móti andað vinstra megin þar sem snúningurinn og útþenslan á lungunum gerði það að verkum að það var eins verið væri að stinga mig með spjóti bæði framan og aftan í brjóstkassann. Ég andaði því eingöngu hægra megin þar sem það var aðeins minna vont og hélt því áfram næstu þrjár vikurnar. Eftir æfinguna tók ég góðan tíma í pottunum, bæði þeim heitu og í kalda kerinu og ég fann eftir æfinguna hvernig ég var aðeins betri heldur en áður en ég fór út í.

Daginn eftir var ég örlítið betri heldur en þann fyrri og þannig hélt þetta áfram að vera. Ég tók eftir breytingum dag frá degi en fannst samt aldrei breytingarnar vera það miklar að ég ætti eftir að ná mér að fullu fyrir næstu keppni. Ég ákvað samt sem áður að vera jákvæður og reyna að einbeita mér að því sem ég gæti gert til að hámarka bataferlið. Ég fann hvernig sundið hjálpaði til með að liðka mig í bakinu og ég gat byrjað að hjóla aðeins þegar um 10 dagar voru í keppnina. Ég hafði innst inni smá áhyggjur af hlaupinu en ég var eiginlega ekkert búinn að hlaupa síðustu 3-4 vikurnar fram að keppninni í Rügen.
Fljótlega kom að ferðadegi en við flugum út á fimmtudeginum fyrir keppnishelgina. Klaus, sundþjálfarinn minn úr SH kom með mér til Þýskalands og átti eftir að reynast algjörlega frábær ferðafélagi. Það er alltaf þægilegra þegar einhver kemur með manni svona út og finn ég klárlega fyrir því að það er munur á andrúmsloftinu þegar maður er ekki einn að brasast í gegnum flugvellina með allar töskurnar með tilheyrandi veseni. Rügen er eins konar skagi sem stendur út úr Þýskalandi út í Eystrasaltið og það var um 3-4 klst akstur frá flugvellinum að hótelinu sem við vorum á. Við vorum komnir að kvöldi til, um kl hálf átta að staðartíma og héldum beint niður í bæ að fá okkur að borða. Það voru ákveðin þægindi að vera með bílaleigubíl, en venjulega ferðast ég bara með lest eða leigubíl. Það var því á planinu að skoða hjólabrautina daginn eftir ásamt því að hjóla hana einu sinni í gegn. Brautin var 2×45 km svo það væri ekkert of langur hjólatúr að renna einu sinni í gegnum einn hring.
Á föstudeginum vaknaði ég og tók morgunskokk – mitt fyrsta hlaup í laaaangan tíma. Æjæjæj, útlitið var nú ekki allt of gott. Mjög stífur þegar ég byrjaði að hlaupa og fann vel fyrir í rifbeinum hægra megin að aftan. Dröslaðist rétt um 5 km þann morguninn og fór svo í morgunmat. Ég ákvað að hugsa ekkert meira um þetta – myndi bara taka verkjatöflur á keppnisdag og vona það besta. Við keyrðum hjólabrautina eftir morgunmatinn, skráðum niður helstu staði til að passa sig á, allar beygjur, 3x yfir lestarteina, holur í malbiki og fleira. Eftir það ákvað ég að skjótast einn hring á hjólinu. Allt gekk vel og þá var bara stutt sund eftir. Smá æfingar með að hlaupa út í vatnið ásamt því að æfa sjósundtökin aðeins.
Eftir daginn fórum við í næsta þorp að borða og svo tók helgin við.
Laugardagurinn var nokkuð viðburðalaus. Ég hafði þegar verið búinn að ná í keppnisgögnin daginn áður og þurfti bara að fara á PRO briefing kl 10 um morguninn. Annars tók ég bara létt hjól og hlaup þann daginn og lét það nægja. Restin fór í hvíld og undirbúning fyrir keppnina ásamt því að tékka hjólið og skiptipokana inn á Transition svæðið.
Keppnisdagur
Startið var kl 10:00 að staðartíma á keppnisdag svo það var ekki mikið stress með að vakna allt of snemma. Fórum í morgunmat kl 07:00 og vorum komnir niður á svæði um kl 08:00. Nægur tími til að athuga með hjólið á skiptisvæðinu og gera lokatékk á skiptipokunum. Ég tók stutta hlaupaupphitun áður en ég klæddi mig í blautgallann og hélt svo út í vatnið til að hita upp. Tók létta 5-10 mín upphitun í vatninu með nokkrum hraðabreytingum og lét það svo gott heita. Við vorum kölluð upp úr þegar 10 mín voru í start og þá stóðum við bara og biðum. Eins og alltaf þá líður þessi tími eitthvað svo hratt en samt svo hægt. Maður gleymir sér í augnablik og svo er allt í einu komið að startinu. Fengum að vita þegar ein mínúta væri í að það væri hleypt úr byssu og svo biðum við bara…og biðum…BAM!!

post_3
Ég var staðsettur nokkuð aftarlega í röðinni þegar við hentumst út í eftir byssuhvellinn og þurfti aðeins að staðsetja mig í vatninu eftir að hafa tekið nokkur höfrungahopp í grynningunum næst landi. Hraðinn í byrjun var mjög hár og ég hafði búist við því. Heimsmeistarinn frá því í Kona 2017, Patrick Lange, var á meðal þátttakenda og hann er ágætur í vatninu. Ég vissi að hann myndi reyna að halda uppi dampi og reyndi því að sigta út hvar fremstu menn væru í öllum hamaganginum. Það var allt í froðu til að byrja með og ég sá lítið annað en loftbólur í kafi. Hraðinn fyrstu 200 metrana skv. úrinu hjá mér var í kringum 2:05, eða á milli 1:02-1:03/100m. Allir þeir sem hafa eitthvað synt vita að þetta er frekar hratt tempó enda byrjuðu fljótlega nokkrir að falla aftur úr. Fljótlega var ég orðinn fremstur í nokkuð stórum hóp sem var um 5 metrum fyrir aftan fremstu 6 mennina. Ég ætlaði sko ekki að láta þessa gæja komast langt í burtu og ákvað að ná þeim og halda í við þá. Hausinn niður, hugsa um tækni – inngangspunktur handar, engar loftbólur, höndin fram, strax í grip, TOGA, upp, fleygja fram, mjaðmasnúningur, passa að spenna magavöðva til að missa ekki stöðuna í vatninu, og endurtaka. Aftur og aftur. Eftir um 50-100 metra var ég kominn í lappirnar á þeim og náði að halda því fram að fyrstu snúningbauju. Meðalhraðinn var um 1:13/100m sirka og mér leið mjög vel. Öndun góð, var slakur og fannst ég ráða vel við þetta. Ég ákvað að vera ekkert að sperra mig – við vorum einir 7 saman og ég sat í 5. sætinu fyrir aftan fremstu fjóra. Ég ákvað bara að vera rólegur svo framarlega sem það var ekkert að gerast. Hinir strákarnir hafa örugglega verið að hugsa það sama því þetta hélst svona alveg þangað til við komum að síðasta snúningnum. Nú voru bara 500 metrar eftir og VÁ! Einhver hefur gefið hressilega í. Ok, fætur í gang, skipta úr 2-beat fótatökum yfir í 6-beat og meiri kraft í hendurnar, ekki missa mjaðmir út, reyna að synda í „röri“. Náði að halda í hópinn en þetta tók á, verð ég að viðurkenna. Maður verður að vera vakandi á þessum snúningum og oft reyna sumir að skilja hópinn í sundur á þessum mikilvægu punktum. Fljótlega kom ströndin og við hlupum upp úr. Ég ennþá í 5. sæti og bara mjög góður. Það var smá spölur að skiptisvæðinu en áður en ég vissi af var ég kominn á hjólið. Lokasundtíminn upp úr vatninu var rétt rúmar 26 mín, en leggurinn var um 2150 metrar. Meðalhraðinn því sirka 1:13-1:14 á hvern 100m sem er bara nokkuð gott.

post_1
Jæja, þá var það bara hjólið. Bara ekki detta. Hversu erfitt gat það verið? – Nokkuð erfitt ef það er eitthvað að marka mínar fyrri svaðilfarir í keppnum erlendis. En hvað um það. Einbeita mér að afli og hraðanum. Missti strax Patrick Lange fram úr eftir um 1 km og svo einn annan. Jæja, orðinn sjöundi. Sjáum hvort ég reyni ekki bara að halda því. Mér leið mjög vel fyrsta hringinn, tók inn orkuskot á hverjum 10 km og drakk vel af vatni. Meðalaflið var í kringum 300W en ég fann samt hvernig það var byrjað að síga undan eftir fyrsta hringinn. Ég var á þessum tímapunkti orðinn 10.-11. í heildina og var með markmið um að reyna að halda eins vel og ég gæti seinni hringinn. Eftir um 60 km var þetta farið að vera ansi erfitt, ég náði ekki að halda uppi afli, enda kannski ekki við öðru að búast þegar æfingamagnið síðasta mánuðinn var nánast ekkert. En ég hélt mér jákvæðum – ég var að minnsta kosti ennþá á hjólinu! Undur og stórmerki. „Jæja, ekki gleyma þér, Siggi, annars klessirðu bara á tré“ hugsaði ég og reyndi að halda einbeitingu. Hjólaleiðin var umlukin trjám eiginlega allan hringinn svo það var úr nægum efnivið að velja. Gefið óheppni mína úr fyrri keppnum var alveg eins líklegt að ég myndi finna mér einhvern vænan trjástofn á miðri leið til að smyrja mér utan í og kóróna þannig æðislegt tímabil. „Nei, ekki í dag“. Áfram hentist ég og náði að koma mér á skiptisvæðið. Hjólatíminn um 2:15:53 og því um það bil 40 km/klst meðalhraði. Bara nokkuð gott, gefið það að seinni hringurinn var alveg hræðilegur. Jæja, þá er það bara hlaupið!

post_4
Ég fann strax að þetta átti eftir að vera langur dagur á hlaupinu. Fyrstu 2 km voru reyndar bara á réttum hraða, var á sirka 3:40/km og á venjulegum degi ætti það ekki að vera neitt mál. En þetta voru kannski ekki alveg venjulegar aðstæður. Þarna var ég, búinn með 2 km í hita og sól, búinn að hlaupa um 10 km síðastliðnar 3 og hálfa vikuna og ætlaði mér að klára hálfmaraþon með (líklega) marið rifbein og örlítið tognaðan bakvöðva. Jújú, besta hugmynd í heimi! En ég ákvað bara að kýla á þetta. Ég ætlaði EKKI að fá DNF – sama hvað. Mér var sama þó ég þyrfti að skríða í mark. Ég hætti því bara að horfa á úrið þegar ég sá að hraðinn var kominn niður fyrir 4:20/km því mér var slétt sama. Klára þetta heilhveitis hlaup bara. Það var þó mjög erfitt að hvetja sig í að halda áfram, sérstaklega þegar maður fer 2x upp brekku sem er á við kirkjubrekkuna á Akureyri, þessa sem liggur frá sjónum og upp að sundlauginni. Hlaupahraðinn datt upp fyrir 7 mín/km á köflum og ég var stundum að pæla að byrja bara að labba. „NEI, ef þú labbar þá byrjarðu aldrei að hlaupa aftur“ hugsaði ég aftur og aftur og hélt þannig áfram. Kílómeter eftir kílómeter. Loksins kom að því að hlaupa rauða dregilinn og ég hef sjaldan verið eins feginn og þegar ég kom yfir línuna. Lokatíminn um 4:25 og gefið það að hlaupið hjá mér var um 20 mín hægar en það ætti að vera undir venjulegum kringumstæðum get ég gengið sáttur frá borði – allavega verið ánægður með sundið og – að einhverju leyti – hjólið.

Niðurstaðan

Þessi keppni var eftir allt saman ekki keppni þar sem ég ætlaði að sýna hversu hratt ég gæti farið og heldur ekki keppni þar sem ég ætlaði að reyna að ná einhverju sérstöku sæti. Þennan dag snerist þetta bara um að klára og sýna sjálfum mér hvað er hægt ef maður missir ekki sjónar á takmarkinu. Þessar þrjár vikur sem liðu frá Írlandi og fram að keppninni í Þýskalandi voru erfiður tími. Oft var ég ekki viss um hvort ég myndi ná þessu og hvort ég yrði í standi yfir höfuð til að takast á við þetta. Það var þá gott að vera með fólk í kringum mig sem hvatti mig áfram og studdi mig í áttina að takmarkinu. Það að lesa skilaboð frá ykkur hinum og fá hvatningu er einnig svo ótrúlega mikilvægt og ég þakka ykkur öllum fyrir þann stuðning sem þið hafið sýnt í gegnum þetta allt saman hjá mér undanfarið. Þetta er vissulega búið að vera nokkuð erfitt tímabil fyrir mig ef ég hugsa um keppnirnar á erlendum vettvangi og ég bjóst aldrei við því að þetta yrði auðvelt en á sama tíma vonaði ég að árangurinn myndi verða aðeins betri en hann varð í rauninni. Hins vegar er lítið sem við getum gert þegar kemur að óhöppum og öðru slíku annað en að gera sem best úr því og halda áfram. Ég veit núna hvar ég stend í öllum þremur greinunum miðað við hina atvinnumennina í 70.3 og ég veit nákvæmlega hvað ég þarf að gera í vetur til að standa nærri þeim á næsta tímabili. Takmarkið er ennþá að ná Top 10 í keppni á næsta ári og vonandi eitthvað meira en það. Hversu vel það gengur eftir verður að koma í ljós en ég held áfram að gera mitt besta við að verða betri íþróttamaður dag hvern og mun deila með ykkur hinum hvernig það gengur hjá mér líkt og ég hef verið að gera undanfarið. Ég hlakka mikið til næsta tímabils, bæði hér á Íslandi sem og erlendis og get ekki beðið eftir að byrja að byggja upp aftur.
Þangað til næst!
Siggi

Auglýsingar

Færðu inn athugasemd

Skráðu umbeðnar upplýsingar að neðan eða smelltu á smámynd til að skrá þig inn:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Breyta )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Breyta )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Breyta )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Breyta )

Tengist við %s