„Brostu! Þú borgaðir fyrir þetta!“

Þetta stóð á skilti hjá áhorfanda þegar ég var í „smá sunnudagsskokki“ (lesist með vott af kaldhæðni), í Kaupmannahöfn 19. ágúst. Þetta var hluti af keppni í svokölluðum Járnmanni sem samanstendur af 3800 m sundi í sjónum við Amager, 180 km hjólaferð um sveitir Norður-Sjálands og 42,2 km maraþonhlaupi í miðbæ Kaupmannahafnar með mörg þúsund áhorfendum.

Að „næstum því“ venjuleg, næstum því miðaldra, mjög upptekin húsmóðir í fullri vinnu, með börn, mann, vini, hús, garð, sjálfboðavinnu, foreldrafundi og fleira á könnunni, detti í hug að skrá sig í heilan járnmann er kannski ekkert einsdæmi. En fyrir akkúrat þessa „næstum því“ venjulegu konu varð þetta ævintýri og leiðin þangað, að einstakri upplifum sem ég ætla að reyna að lýsa hér eftir bestu getu.

Upphafið
Haustið 2015 eða „korter“ í fertugt ákvað ég að byrja að æfa þríþraut. Hafði hlaupið í þrjú ár og náð ágætis árangri í því á stuttum tíma. Hlaupið hálfmaraþon tvisvar sinnum og ákvað að heilt maraþon var ekkert fyrir mig og því var þríþraut vænlegur kostur. Öfugt við marga sem byrja í þríþraut þá var ég í ágætis sundþjálfun eftir 7 ára æfingar og keppnir með sundfélagi UMSB og Ægi fyrir 25 árum. Hafði að vísu varla synt einn metra á þessum 25 árum en eftir að hafa dottið inn á sundæfingu hjá þríþrautarklúbbnum og náð að synda 2000 m og líða þokkalega vel á eftir þá var ekki aftur snúið. Hjóla kunni ég, allavega á milli staða en að æfa hjól var eitthvað sem maðurinn minn sá um í okkar fjölskyldu. Varð fljótt hluti af litlu en mjög skemmtilegu þríþrautarsamfélagi hér í bænum.

Einkaþjálfarinn
Upprunalega planið var ekki að stunda æfingar fyrir einhverja ofurþraut. Aðrir gátu séð um það. Ólympísk vegalengd var markmiðið (1500m , 40km , 10km) en þegar því markmiði var náð, þá langaði mig í enn meiri áskorun og fékk mikla hvatningu frá félögum í klúbbnum að taka þátt í lengri keppnum. Hálfur járnmaður í Haugesund (1900m, 90km, 21,1km) varð fyrir valinu sumarið 2017. Eftir að ég kom í mark í þeirri keppni var ég alveg staðráðin í því að ég myndi sko aldrei taka þátt í heilum járnmanni. Ekki af því að það gekk eitthvað illa, það gekk framar öllum vonum. En heill járnmaður er tvöfalt lengri enda tvöfalt lengra og það myndi ég sko ekki hafa þolinmæði til.
Gleymdi þessu eins og skot og fjórum mánuðum seinna var ég búin að skrá mig í Kaupmannahafnarjárnmanninn. Óvenjulega auðvelt að sannfæra manninn um þetta brjálaða plan og held að hann orðið svo feginn því að ég komst ekki inn í Norseman og að núna þyrfti ég «bara» að æfa fyrir venjulegan Járnmann. Hann hvatti mig meira að segja til að kaupa TT þríþrautarhjól. Ég átti greinilega að gera þetta með stæl.
Með 9 mánaða undirbúningstíma ákvað ég að fá mér einkaþjálfara til að setja upp æfingaáætlun. Vinkona mín í klúbbnum Christine Jacobsen og sambýlismaður hennar sem æfir með norska landsliðinu í þríþraut tóku áskoruninni. Þýðir ekkert annað en topp hjálp frá toppfólki til að koma þeirri hálfgömlu í gegnum þessa þrekraun.
Aðalmarkmiðið var að komast í gegnum keppnina, 12-13 tímar vorum við Christine sammála um að væri raunhæft bónusmarkmið. Úr varð mjög flott plan sem tók mið af mínum aðstæðum sem fjölskyldumanneskja í fullri vinnu og á sama tíma var sveigjanleiki.

Fjölskylduvænt æfingaplan

Meðalæfingatíminn þessa 9 mánuði var sirka 6-8 tímar á viku með einhverjar vikur með 9-12 tíma þegar ég hjólaði sem mest. Helstu áherslurnar voru lengri og rólegri æfingar en ég var vön. Mikil áhersla á hjólaæfingar og allt sem við kemur hjólinu. Ég kunni ekki að skipta á slöngu og vissi varla hvað snéri upp og niður. En ég ætlaði ekki að leggja alla þessa vinnu í æfingar og undirbúning og eiga svo á hættu að geta ekki klárað keppnina út af sprungnu dekki. Þannig að margir tímar fóru í að æfa að skipta um slöngu, taka af og setja dekkið á og setja keðjuna á.
Christine bætti einnig inn styrkarþjálfun x1 í viku til að bæta vöðvamassann og sérstaklega fyrir hjólið og í sundinu var áhersla á sundtækni í lauginni um veturinn og svo lengri sund í «open water» þegar hægt var að byrja að synda úti í apríl/maí. Bý við þau forréttindi að geta æft í Noregi við góðar aðstæður og það er 10 mín að labba frá heimili mínu út að sjó og 5 mín í stórt stöðuvatn sem er rétt við húsið mitt. Meðalhitinn í sjónum hérna í Suður-Noregi í sumar var um 20 gráður og var um 23 gráður í vatninu stóran hluta af sumrinu.
Keppnin nálgaðist óðfluga og ég mátti æfa það sem margir kalla 4 greinina í þríþraut; næringu. Útbjó næringaráætlun fyrir keppnina og reiknaði út þörf á kolvetnum og vökva per klukkutíma. Áætlunin fyrir hjólið var skotheld en fyrir hlaupið kom í ljós að næringin var ekki úthugsuð.
Ég gerði mér grein fyrir að þessi keppni myndi reyna mjög svo á þolinmæði mína þannig að undirbúningurinn var ekki síður andlegur en líkamlegur.

KEPPNIN
Áður en ég vissi var búið að fylla bílinn, setja hjólið á þakið og ég, Siggi, Víkingur og Freyja (maðurinn minn og börnin mín tvö) á leiðinni til Köben. Ég hafði undirbúið mig eins vel og ég gat og nú var ekki aftur snúið.

HafdísSundSUNDIÐ
Hafði valið mér bláa sundhettu sem er tímin 1.06-1.11 fyrir 3800 m. Hafði aldrei synt svona langt án þess að stoppa og markmiðið var að líða vel í sundinu. Var pínu óviss um val á sundtíma og ekki viss um að ég gæti haldið þessum hraða og ákvað þess vegna að vera alveg öftust í þessum hóp ef ske kynni að ég næði ekki að halda hraðanum og þá væri ég ekki fyrir neinum sem vildi synda hratt.
Áður en ég vissi var ég komin í vatnið og tilfinningin var frábær. Góður hiti og ég reyndi að drafta en gekk ekki vel. Það verður æft fyrir framtíðina. Áður en ég vissi af var ég komin upp úr vatninu og nr. 19 í mínum aldursflokki og nr. 1001 af 2600 þáttakendum á tímanum 1.13. Mjög sátt við það og leið mjög vel þegar ég kom upp úr.

Var ekkert að flýta mér á skiptisvæðinu, enda myndi ég verða að allan daginn, og mikilvægt að halda einbeitingunni, drekka smá og passa að gleyma ekki neinu. Eyddi 8 mínútum sem liðu mjög hratt.

hafdishjol
HJÓLIÐ
Komin á hjólið og byrjuð að telja öll vöðvabúntin sem brunuðu fram hjá mér. 1, 2, 3, 4…….. Og þar sem ég er yfir meðallagi fljót upp úr sundinu og vel undir meðallagi fljót á hjólinu er ég löngu búin að sætta mig við í keppnum að tekið er fram úr mér. En þar sem ég vissi að þetta yrði langur dagur ákvað ég sjá hversu lengi ég myndi hafa úthald til að telja alla sem fóru fram úr mér og hvort ég myndi ná að fara fram úr einhverjum, bara svona til að hafa eitthvað að gera. ….5, 6, 7, 8……… og þegar talan var komin upp í 60 og bara 6 sem ég hafði tekið fram úr og ekki búin að hjóla meira en 20 km, ákvað ég að þetta væri orðið gott, enda skipti það engu máli hversu margir tækju fram úr. Ákvað í staðinn að skoða öll Ironman húðflúrin sem þáttakendurnir voru með. Komst að því að það eru margir möguleikar, mynstur og litir og í hita leiksins var ég meira að segja farin að hugsa um að láta skella einu svona á mig ef ég myndi klára þetta.

Annars naut ég hjólaleiðarinnar í botn. Ég var á þekktum slóðum enda hafði ég farið þessa leið með lest næstum daglega í 4 ár þegar ég lærði hjúkrunarfræði í Hillerød í lok 20. aldar. Markmiðið var að halda meðalhraðanum í kringum 30 km/klst. Gekk mjög vel þrátt fyrir mótvind og hæðótta leið á leiðinni tilbaka til Kaupmannahafnar. Þessir 6 tímar liðu ótrúlega hratt en það var mjög gott að geta tekið af sér hjálminn og komast úr „aero“ stöðunni á hjólinu. Fann svolítið fyrir verk í öxlum og baki enda hafði ég ekki náð að æfa eins mikið á TT hjólinu og ég vildi, aðeins 1,5 mánuð. Kom á skiptisvæði 2 og mjög sátt við rúma 6 tíma á hjólinu. Framar öllum vonum.

HafdishlaupMARAÞONHLAUP
Eyddi einnig 8 mínútum á skiptisvæðinu sem var bílakjallari í miðbænum. Hljóp upp á götu og alveg ólýsanleg stemming mætti mér og öðrum þátttakendum. Hafði verið mjög dugleg að fylgja næringar-og vökvaplaninu á hjólinu og var full af orku. Nú var bara eitt stykki maraþonhlaup eftir, og ég sem hafði aldrei hlaupið meira en 23 km í einu. Þetta myndi ég sko geta.
Leit fljótt á heildartímann á klukkunni í fyrsta skiptið alla kepnnina og 7,5 tímar voru liðnir frá því ég stakk mér í sundið. Enn raunhæft að ná lokatíma í kringum 12 tíma. Fæturnir voru mjög léttir og ég fann að margar brikkæfingar voru að skila sér. Eftir nokkra km ætlaði ég varla að trúa mínum eigin augum, meðaltíminn var í kringum 4.45-5.00 mín á km, mér leið nú ekki eins og ég hlypi svo hratt. Vissi alveg að ég gæti aldrei haldið þessum hraða, þannig að ég ákvað að draga aðeins úr hraðanum og halda mig nær 6 mín á km sem væri raunhæfara fyrir mig. Það gekk ágætlega fyrst 10-15 km. Svo byrjaði maginn að mótmæla.
Planið var að borða og drekka á hverri matar- og drykkjarstöð en var ekki búin að reikna út að það var á 2 km fresti. Varð óglatt og leið ekki vel. Það hægði á mér, en byrjaði ekki að hægja almennilega á mér fyrr en eftir 15-20 km. þegar ég byrjaði að fá slæma verki í utanvert hné. Þekkt meiðsli hjá hlaupurum og eitthvað sem ég hafði aldrei fundið fyrir áður. Verkurinn kom þegar ég hægði á mér á matarstöðvunum og fór þegar ég byrjaði aftur að hlaupa. Ég hugsaði mér að ég ætti tvo möguleika. Annað hvort er þetta að segja þér að halda ekki áfram vegna verkja, eða ekki stoppa því þá færðu verki. Ég ákvað að stóla á seinni möguleikann.
Og áfram hélt ég, en hratt fór ég ekki. Á tímabili gekk þetta svo hægt að einn af þátttakendunum fór á sama hraða og ég á meðan hann gekk og ég hljóp. En ég gat ekki gengið því þá fékk ég verki þannig að ég „hljóp“ allan tímann. Eftir hálfmaraþon kláraðist batteríið í úrinu mínu. Og þvílíkur léttir. Þá slapp ég að horfa á hvað þetta gekk hægt, enda skipti það engu máli. Eina markmiðið var að koma þessari gömlu í mark og helst fyrir myrkur. Því vá hvað þetta reyndi á þolinmæðina mína.
Hlaupnir voru fjórir hringir í miðbæ Kaupmannahafnar og í lok 3. hringsins sagði líkaminn stopp í smá stund. Ég hristist og skalf og var náhvít í framan, er mér sagt. Fékk hjálp frá áhorfanda sem gaf mér vatn og ég hafði rænu á að hugsa að kannski vantar mig salt. Og dró upp lítinn ikeaplastpoka með hafsalti upp úr vasanum (viðbúin öllu) og leið betur á eftir. Siggi og börnin stóðu á hliðarlínunni og hvöttu mig áfram ásamt félögum úr klúbbnum. Að fá stuðning gaf mér auka orku. Ég ætlaði sko í mark og hausinn sá um að koma mér í mark á síðustu 21 km.

ENDASPRETTURINN
Svo kom ég auga á markið og spýtti í lófana og tók minn langbesta endasprett. Ég veit ekki hvaðan ég fékk þessa orku en ætlaði að koma mér í mark með stæl. Enginn verkur neins staðar og bara einbeiting um að spretta eins og ég gat.

Ólýsanleg tilfinning að geta hlaupið svona á endasprettinum og í þokkabót taka fram úr 5 manns eftir þá mörg hundruð sem tóku fram úr mér. Ekki að það sé það mikilvægasta en talan yfir þá sem tóku fram úr mér síðan ég kom upp úr sundinu um 11,5 tímum á undan lækkaði úr 730 í 725. Gott ég hætti að telja eftir 20 km, segi ég nú bara.
Siggi tók video af endasprettinum og nú er það myndband notað í klúbbnum sem innblástur fyrir nýja og gamla meðlimi í þríþrautarklúbbnum. Lokatími 12 klukkutímar og 49 mínútur. Ekki sem verst.
Og þvílík tilfinning að klára, er svo ótrúlega stolt af sjálfri mér. Kom í mark og fékk bjór í hönd. Hafði nákvæmlega enga lyst á honum og hugsaði til stúlkunnar sem sat í Kaupmannahöfn fyrir rúmum 20 árum síðan, einnig með bjór í hönd, nýflutt í borgina og hafði ekki hugmynd að hún myndi búa þarna í 6,5 ár og hvað þá síður koma aftur rúmum 20 árum seinna og klára svona klikkaða keppni.

Hvort ég geri þetta aftur er ekki víst. En aldrei að segja aldrei og núna langar mig að einbeita mér að styttri keppnum.

Þetta var erfitt en yfirstíganlegt og ég vona að ykkur sem langar að hoppa í svona verkefni en þorið ekki alveg að taka skrefið geti notað þetta sem innblástur. Ef hálfgamla húsmóðirin gat þetta þá getur þú þetta líka.

Hafdís Helgadóttir
Kristiansand september 2018

.

Auglýsingar

Rügen 70.3 – Að duga eða drepast

Sigurður Örn skrifar:

Sem þríþrautarmaður get ég ekki sagt að ferill minn sé langur en ég held þó samt sem áður að ég sé búinn að upplifa minn skerf af skemmtilegum og leiðinlegum augnablikum og hafa þau haft áhrif á mótun mína sem íþróttamanns sem og innri persónuleika. Ég talaði um í fyrri keppnissögunni minni frá Dun Laoghaire í Írlandi að þríþraut væri „brútal“ en til að halda uppi góðum venjum íslensks málfars þá ætla ég að nota orðið „vægðarlaus“ núna. Þetta vægðarleysi hefur margar birtingarmyndir og getur verið allt frá því að vera sprungið dekk, harkalegar byltur, spark í hausinn frá næsta manni í sundlegg, nuddsár sem blæða í gegnum skó, algjörlega örmagna líkami, illa útfært næringarplan í keppni og svo mætti áfram telja. Ég hef upplifað alla þessa hluti sem ég tel upp hér fyrir framan og alla af þeim í keppni, þó þeir geti líka alltaf skotið upp kollinum á æfingum. Það sem mér finnst hins vegar einkenna okkur flest sem stundum þessa íþrótt er það að jafnvel þó við rekumst harkalega á vegg, hvort sem það sé í bókstaflegri merkingu eða ekki, þá erum við alltaf tilbúin að standa upp og reyna aftur. Aftur og aftur, þangað til takmarkinu er náð.

Eftir slysið

Ég verð að viðurkenna að mér þótti útlitið heldur svart eftir að ég datt í Írlandi, jafnvel þó ég hafi út á við virkað mjög jákvæður með þetta allt saman. Það er erfitt að gíra sig upp í að fara af stað aftur eingöngu þremur vikum eftir svona slys og ég var stanslaust með verkina í bakinu og rifbeinunum á heilanum. Helena þurfti sífellt að minna mig á að hætta að hugsa um þetta og láta þetta bara jafna sig hægt og rólega – því meira sem ég væri að pæla í þessu, þeim mun meira fyndi ég til. Ég man eftir því hvernig fyrsta æfingin var hjá mér eftir slysið. Það var laugardagur og ég ákvað að fara á sundæfingu til að sjá hvernig ég væri í lauginni. Ég var ennþá mjög aumur þegar ég gekk og öll högg, sama hversu lítil þau voru, kreistu fram grettu í andlitinu hjá mér. Þrátt fyrir þetta fannst mér góð hugmynd að fara að synda, af því maður notar jú bakið svo lítið í sundinu, eða þannig. Ég hoppaði því út í og fann strax fyrir miklum sársauka. Þetta átti eftir að verða löng æfing (eða stutt) en ég þjösnaðist í gegnum tvo kílómetra áður en ég hætti. Ég gat með engu móti andað vinstra megin þar sem snúningurinn og útþenslan á lungunum gerði það að verkum að það var eins verið væri að stinga mig með spjóti bæði framan og aftan í brjóstkassann. Ég andaði því eingöngu hægra megin þar sem það var aðeins minna vont og hélt því áfram næstu þrjár vikurnar. Eftir æfinguna tók ég góðan tíma í pottunum, bæði þeim heitu og í kalda kerinu og ég fann eftir æfinguna hvernig ég var aðeins betri heldur en áður en ég fór út í.

Daginn eftir var ég örlítið betri heldur en þann fyrri og þannig hélt þetta áfram að vera. Ég tók eftir breytingum dag frá degi en fannst samt aldrei breytingarnar vera það miklar að ég ætti eftir að ná mér að fullu fyrir næstu keppni. Ég ákvað samt sem áður að vera jákvæður og reyna að einbeita mér að því sem ég gæti gert til að hámarka bataferlið. Ég fann hvernig sundið hjálpaði til með að liðka mig í bakinu og ég gat byrjað að hjóla aðeins þegar um 10 dagar voru í keppnina. Ég hafði innst inni smá áhyggjur af hlaupinu en ég var eiginlega ekkert búinn að hlaupa síðustu 3-4 vikurnar fram að keppninni í Rügen.
Fljótlega kom að ferðadegi en við flugum út á fimmtudeginum fyrir keppnishelgina. Klaus, sundþjálfarinn minn úr SH kom með mér til Þýskalands og átti eftir að reynast algjörlega frábær ferðafélagi. Það er alltaf þægilegra þegar einhver kemur með manni svona út og finn ég klárlega fyrir því að það er munur á andrúmsloftinu þegar maður er ekki einn að brasast í gegnum flugvellina með allar töskurnar með tilheyrandi veseni. Rügen er eins konar skagi sem stendur út úr Þýskalandi út í Eystrasaltið og það var um 3-4 klst akstur frá flugvellinum að hótelinu sem við vorum á. Við vorum komnir að kvöldi til, um kl hálf átta að staðartíma og héldum beint niður í bæ að fá okkur að borða. Það voru ákveðin þægindi að vera með bílaleigubíl, en venjulega ferðast ég bara með lest eða leigubíl. Það var því á planinu að skoða hjólabrautina daginn eftir ásamt því að hjóla hana einu sinni í gegn. Brautin var 2×45 km svo það væri ekkert of langur hjólatúr að renna einu sinni í gegnum einn hring.
Á föstudeginum vaknaði ég og tók morgunskokk – mitt fyrsta hlaup í laaaangan tíma. Æjæjæj, útlitið var nú ekki allt of gott. Mjög stífur þegar ég byrjaði að hlaupa og fann vel fyrir í rifbeinum hægra megin að aftan. Dröslaðist rétt um 5 km þann morguninn og fór svo í morgunmat. Ég ákvað að hugsa ekkert meira um þetta – myndi bara taka verkjatöflur á keppnisdag og vona það besta. Við keyrðum hjólabrautina eftir morgunmatinn, skráðum niður helstu staði til að passa sig á, allar beygjur, 3x yfir lestarteina, holur í malbiki og fleira. Eftir það ákvað ég að skjótast einn hring á hjólinu. Allt gekk vel og þá var bara stutt sund eftir. Smá æfingar með að hlaupa út í vatnið ásamt því að æfa sjósundtökin aðeins.
Eftir daginn fórum við í næsta þorp að borða og svo tók helgin við.
Laugardagurinn var nokkuð viðburðalaus. Ég hafði þegar verið búinn að ná í keppnisgögnin daginn áður og þurfti bara að fara á PRO briefing kl 10 um morguninn. Annars tók ég bara létt hjól og hlaup þann daginn og lét það nægja. Restin fór í hvíld og undirbúning fyrir keppnina ásamt því að tékka hjólið og skiptipokana inn á Transition svæðið.
Keppnisdagur
Startið var kl 10:00 að staðartíma á keppnisdag svo það var ekki mikið stress með að vakna allt of snemma. Fórum í morgunmat kl 07:00 og vorum komnir niður á svæði um kl 08:00. Nægur tími til að athuga með hjólið á skiptisvæðinu og gera lokatékk á skiptipokunum. Ég tók stutta hlaupaupphitun áður en ég klæddi mig í blautgallann og hélt svo út í vatnið til að hita upp. Tók létta 5-10 mín upphitun í vatninu með nokkrum hraðabreytingum og lét það svo gott heita. Við vorum kölluð upp úr þegar 10 mín voru í start og þá stóðum við bara og biðum. Eins og alltaf þá líður þessi tími eitthvað svo hratt en samt svo hægt. Maður gleymir sér í augnablik og svo er allt í einu komið að startinu. Fengum að vita þegar ein mínúta væri í að það væri hleypt úr byssu og svo biðum við bara…og biðum…BAM!!

post_3
Ég var staðsettur nokkuð aftarlega í röðinni þegar við hentumst út í eftir byssuhvellinn og þurfti aðeins að staðsetja mig í vatninu eftir að hafa tekið nokkur höfrungahopp í grynningunum næst landi. Hraðinn í byrjun var mjög hár og ég hafði búist við því. Heimsmeistarinn frá því í Kona 2017, Patrick Lange, var á meðal þátttakenda og hann er ágætur í vatninu. Ég vissi að hann myndi reyna að halda uppi dampi og reyndi því að sigta út hvar fremstu menn væru í öllum hamaganginum. Það var allt í froðu til að byrja með og ég sá lítið annað en loftbólur í kafi. Hraðinn fyrstu 200 metrana skv. úrinu hjá mér var í kringum 2:05, eða á milli 1:02-1:03/100m. Allir þeir sem hafa eitthvað synt vita að þetta er frekar hratt tempó enda byrjuðu fljótlega nokkrir að falla aftur úr. Fljótlega var ég orðinn fremstur í nokkuð stórum hóp sem var um 5 metrum fyrir aftan fremstu 6 mennina. Ég ætlaði sko ekki að láta þessa gæja komast langt í burtu og ákvað að ná þeim og halda í við þá. Hausinn niður, hugsa um tækni – inngangspunktur handar, engar loftbólur, höndin fram, strax í grip, TOGA, upp, fleygja fram, mjaðmasnúningur, passa að spenna magavöðva til að missa ekki stöðuna í vatninu, og endurtaka. Aftur og aftur. Eftir um 50-100 metra var ég kominn í lappirnar á þeim og náði að halda því fram að fyrstu snúningbauju. Meðalhraðinn var um 1:13/100m sirka og mér leið mjög vel. Öndun góð, var slakur og fannst ég ráða vel við þetta. Ég ákvað að vera ekkert að sperra mig – við vorum einir 7 saman og ég sat í 5. sætinu fyrir aftan fremstu fjóra. Ég ákvað bara að vera rólegur svo framarlega sem það var ekkert að gerast. Hinir strákarnir hafa örugglega verið að hugsa það sama því þetta hélst svona alveg þangað til við komum að síðasta snúningnum. Nú voru bara 500 metrar eftir og VÁ! Einhver hefur gefið hressilega í. Ok, fætur í gang, skipta úr 2-beat fótatökum yfir í 6-beat og meiri kraft í hendurnar, ekki missa mjaðmir út, reyna að synda í „röri“. Náði að halda í hópinn en þetta tók á, verð ég að viðurkenna. Maður verður að vera vakandi á þessum snúningum og oft reyna sumir að skilja hópinn í sundur á þessum mikilvægu punktum. Fljótlega kom ströndin og við hlupum upp úr. Ég ennþá í 5. sæti og bara mjög góður. Það var smá spölur að skiptisvæðinu en áður en ég vissi af var ég kominn á hjólið. Lokasundtíminn upp úr vatninu var rétt rúmar 26 mín, en leggurinn var um 2150 metrar. Meðalhraðinn því sirka 1:13-1:14 á hvern 100m sem er bara nokkuð gott.

post_1
Jæja, þá var það bara hjólið. Bara ekki detta. Hversu erfitt gat það verið? – Nokkuð erfitt ef það er eitthvað að marka mínar fyrri svaðilfarir í keppnum erlendis. En hvað um það. Einbeita mér að afli og hraðanum. Missti strax Patrick Lange fram úr eftir um 1 km og svo einn annan. Jæja, orðinn sjöundi. Sjáum hvort ég reyni ekki bara að halda því. Mér leið mjög vel fyrsta hringinn, tók inn orkuskot á hverjum 10 km og drakk vel af vatni. Meðalaflið var í kringum 300W en ég fann samt hvernig það var byrjað að síga undan eftir fyrsta hringinn. Ég var á þessum tímapunkti orðinn 10.-11. í heildina og var með markmið um að reyna að halda eins vel og ég gæti seinni hringinn. Eftir um 60 km var þetta farið að vera ansi erfitt, ég náði ekki að halda uppi afli, enda kannski ekki við öðru að búast þegar æfingamagnið síðasta mánuðinn var nánast ekkert. En ég hélt mér jákvæðum – ég var að minnsta kosti ennþá á hjólinu! Undur og stórmerki. „Jæja, ekki gleyma þér, Siggi, annars klessirðu bara á tré“ hugsaði ég og reyndi að halda einbeitingu. Hjólaleiðin var umlukin trjám eiginlega allan hringinn svo það var úr nægum efnivið að velja. Gefið óheppni mína úr fyrri keppnum var alveg eins líklegt að ég myndi finna mér einhvern vænan trjástofn á miðri leið til að smyrja mér utan í og kóróna þannig æðislegt tímabil. „Nei, ekki í dag“. Áfram hentist ég og náði að koma mér á skiptisvæðið. Hjólatíminn um 2:15:53 og því um það bil 40 km/klst meðalhraði. Bara nokkuð gott, gefið það að seinni hringurinn var alveg hræðilegur. Jæja, þá er það bara hlaupið!

post_4
Ég fann strax að þetta átti eftir að vera langur dagur á hlaupinu. Fyrstu 2 km voru reyndar bara á réttum hraða, var á sirka 3:40/km og á venjulegum degi ætti það ekki að vera neitt mál. En þetta voru kannski ekki alveg venjulegar aðstæður. Þarna var ég, búinn með 2 km í hita og sól, búinn að hlaupa um 10 km síðastliðnar 3 og hálfa vikuna og ætlaði mér að klára hálfmaraþon með (líklega) marið rifbein og örlítið tognaðan bakvöðva. Jújú, besta hugmynd í heimi! En ég ákvað bara að kýla á þetta. Ég ætlaði EKKI að fá DNF – sama hvað. Mér var sama þó ég þyrfti að skríða í mark. Ég hætti því bara að horfa á úrið þegar ég sá að hraðinn var kominn niður fyrir 4:20/km því mér var slétt sama. Klára þetta heilhveitis hlaup bara. Það var þó mjög erfitt að hvetja sig í að halda áfram, sérstaklega þegar maður fer 2x upp brekku sem er á við kirkjubrekkuna á Akureyri, þessa sem liggur frá sjónum og upp að sundlauginni. Hlaupahraðinn datt upp fyrir 7 mín/km á köflum og ég var stundum að pæla að byrja bara að labba. „NEI, ef þú labbar þá byrjarðu aldrei að hlaupa aftur“ hugsaði ég aftur og aftur og hélt þannig áfram. Kílómeter eftir kílómeter. Loksins kom að því að hlaupa rauða dregilinn og ég hef sjaldan verið eins feginn og þegar ég kom yfir línuna. Lokatíminn um 4:25 og gefið það að hlaupið hjá mér var um 20 mín hægar en það ætti að vera undir venjulegum kringumstæðum get ég gengið sáttur frá borði – allavega verið ánægður með sundið og – að einhverju leyti – hjólið.

Niðurstaðan

Þessi keppni var eftir allt saman ekki keppni þar sem ég ætlaði að sýna hversu hratt ég gæti farið og heldur ekki keppni þar sem ég ætlaði að reyna að ná einhverju sérstöku sæti. Þennan dag snerist þetta bara um að klára og sýna sjálfum mér hvað er hægt ef maður missir ekki sjónar á takmarkinu. Þessar þrjár vikur sem liðu frá Írlandi og fram að keppninni í Þýskalandi voru erfiður tími. Oft var ég ekki viss um hvort ég myndi ná þessu og hvort ég yrði í standi yfir höfuð til að takast á við þetta. Það var þá gott að vera með fólk í kringum mig sem hvatti mig áfram og studdi mig í áttina að takmarkinu. Það að lesa skilaboð frá ykkur hinum og fá hvatningu er einnig svo ótrúlega mikilvægt og ég þakka ykkur öllum fyrir þann stuðning sem þið hafið sýnt í gegnum þetta allt saman hjá mér undanfarið. Þetta er vissulega búið að vera nokkuð erfitt tímabil fyrir mig ef ég hugsa um keppnirnar á erlendum vettvangi og ég bjóst aldrei við því að þetta yrði auðvelt en á sama tíma vonaði ég að árangurinn myndi verða aðeins betri en hann varð í rauninni. Hins vegar er lítið sem við getum gert þegar kemur að óhöppum og öðru slíku annað en að gera sem best úr því og halda áfram. Ég veit núna hvar ég stend í öllum þremur greinunum miðað við hina atvinnumennina í 70.3 og ég veit nákvæmlega hvað ég þarf að gera í vetur til að standa nærri þeim á næsta tímabili. Takmarkið er ennþá að ná Top 10 í keppni á næsta ári og vonandi eitthvað meira en það. Hversu vel það gengur eftir verður að koma í ljós en ég held áfram að gera mitt besta við að verða betri íþróttamaður dag hvern og mun deila með ykkur hinum hvernig það gengur hjá mér líkt og ég hef verið að gera undanfarið. Ég hlakka mikið til næsta tímabils, bæði hér á Íslandi sem og erlendis og get ekki beðið eftir að byrja að byggja upp aftur.
Þangað til næst!
Siggi

Mánuður í Kona

Viðar Bragi skrifar:

Það er mánuður í keppnina í Kona núna.  Tíminn líður hratt og nóg að gera. Ekki bara vinna og æfa líka bætist við að vetrarplanið hjá fjölskyldunni er komið í gang með skólagöngu og tómstundum barna. Þá er prógrammið hjá Þríkó og Breiðablik farið í gang og þó að aðrir en ég beri hitann og þungann af þessu núna þá er þetta viðbót samt.
Var mjög sáttur með formið í vikunni eftir Reykjavíkurmaraþonið sem virtist ekki sitja neitt í mér að ráði. Tók 3 tíma á hjólinu á sunnudaginn eftir maraþon og var bara mjög fínn. Fór í nudd hjá Guðbrandi á miðvikudeginum og það vara bara fyrirbyggjandi, var alls ekki slæmur í nuddinu. Náði góðum hot yogatímum í Sporthúsinu bæði á mánudag og föstudag og er loksins að sjá einhverja framför þar. Fílaði mig sterkan þar sem hefur ekki verið mjög lengi enda var kviðslitið að trufla það verulega síðustu ár og sérstaklega nú frá áramótum.

PéturViðarAgnarArnarogJónIngi
Laugardagshlaup viku eftir RM. Pétur Ívarsson, Jóhann, Jón Ingi, Agnar, Arnar og Viðar.

Sundið var hressandi í vikunni, á miðvikudag vorum við fjórir, ég Hákon Hrafn, Geir og Nicholas Chase. Nick er bandarískur atvinnumaður í þríþraut sem býr í Florida. Ég kynntist honum vel í Ch. Iceland keppninni 2017 þar sem hann keppti. Hann var hér til að undirbúa sig fyrir Patagoniaman extreme keppni og vill æfa í aðeins kaldara loftslagi með meiri vindi og ósléttari vegum.  (Þess má geta að Jón Oddur Guðmundsson í 3N er skráður í þessa keppni. ) Nick er mun sterkari í sundinu en við og hélt okkur vel við efnið. Ég hef svo synt með Rúnari eftir að hann fór aftur í gang eftir Kaupmannhöfn og hefur það verið frábært. Það er alveg meiriháttar skemmtilegt að Rúnar komst inn í Kona í Köben og líka Ragnar Guðmundsson. Við verðum þá fjórir Íslendingar í keppninni og er þetta sennilega met fjöldi þátttakenda frá einu landi mv. höfðatölu frá upphafi. Við erum allir í sitt hvorum aldursflokknum. Rúnar 30-34, Geir 40-44, ég 45-49 og Raggi 50-54. Við verðum því ekki að keppa beint hver við annan þó auðvitað sé ákveðin samkeppni á milli okkar og við viljum ná sem bestum tíma.

viðarogpallieftirhjólaferðinamiklu
Að lokinni langri hjólaferð er einboðið að svala þorstanum.

Annars hefur gengið mjög vel að æfa svo ekki sé meira sagt þessar síðustu 3 vikur og aldrei betur. Hef verið sterkari í sundi og kannski aðeins í hlaupi en varla á hjólinu og alls ekki í öllum greinunum þremur á sama tíma. Þurfti að fara í vinnuferð til Svíþjóðar í viku 35 en tók hjólið með og ég og Palli vinur minn náðum að hjóla frá Osló til Stokkhólms um helgina eftir að vinnuhluta ferðarinnar var lokið. Þetta var alveg frábært og óhætt að mæla mjög með hjólreiðum í Svíþjóð. Við hjóluðum 228km, 223km og 180km þrjá daga í röð og finnst mér þetta hafa komið vel út enda var 163km hjólið hér heima síðasta sunnudag bar “stutt” og verulega þægilegt en þó með rúmlega 1700m hækkun.

Vikurnar hafa verið svona
Vika 34 20.-26. ágúst : sund 13km, hjól 149km, hlaup 46,5km 902 TSS
Vika 35 27. ágúst- 2. sept. sund 2,9km, hjól 790km, hlaup 14,3km 1179 TSS
Vika 36 3. – 9. Sept sund sund 12km, hjól 246km, hlaup 31,7km 1166 TSS

Markmiðin fyrir Havaí

Það er þá rétt að ég fari aðeins yfir markmiðin mín á mótinu. Þegar ég fór 2014 vildi ég fyrst og fremst klára. Hafði ekki sérstök tímamarkmið þó að ég vissi nokkuð nákvæmlega hversu hratt ég myndi fara hvern legg. Var búinn að reikna með 10 klst. og 10 mín. Reyndist vera 10:09:21. Var einnig að spá hvort ég næði að vera í topp 100 í aldursflokknum (topp 33%) og ca. topp fjórðungnum af öllum keppendum. Þetta heppnaðist allt og rúmlega það.

Það sem mig langar til að reyna núna er að vera í topp 10% í aldursflokknum og klára undir 10 klukkustundum. Það myndi þá vera svona: sund 1:05:00, T1 3:44, hjól 5:00:00, T2 3:44, hlaup 3:40:00 eða 9:57:28. Þetta er sami sundtími og síðast, líka skiptitímar. Ég sé fyrir mér aðeins betri hjólatíma, var nokkuð passívur síðast þar sem ég vildi aðallega klára. Einnig aðeins betri hlaupatíma þar sem ég held að ég sé orðinn aðeins sterkari þar fyrir utan auðvitað að mataræðið er allt annað. Nú er ég orðinn 100% fat-adapted sem ég var alls ekki 2014, þannig get ég haldið orkunni mun lengur. Aldurinn vinnur auðvitað ekki með mér og maður sé að meðaltímar í 45-49 eru mun hægari en í 40-44. Ég var líka í afar góðu formi 2014. Það getur auðvitað verið að ég breyti aðeins planinu í aðra hvora átt eftir því hvernig gengur að æfa næstu 4 vikur, en eins og staðan er í dag þá lítur þetta afar vel út.

Einhverjum gæti fundist ég vera hógvær í tímamarkmiðum en það er alveg ljóst að keppnin í Kona er ekkert lík “venjulegum” Ironman. Þó að allar keppnir séu krefjandi bæði í þessari vegalengd og styttri þá er þetta mjög erfitt að mínu mati. Það sem helst má nefna er að sundið er alltaf án neoprenegalla með talsverðum straumum og öldu ásamt miklum troðningi, Flestir keppendur koma uppúr á sama tíma sem gerir mikinn troðning í skiptingum og byrjun hjólaleggs. Hjólabrautin er hæðótt, það er alltaf vindur og mikill hiti. Ég mældi síðast 37°C á hjólinu og mjög rakt. Þetta gerir það að verkum að manni gengur illa að losa sig við hita. Svitinn liggur á manni og gufar ekki upp svo að maður verður að kæla sig stöðugt. Hlaupið er sömuleiðis hæðótt, heitt og rakt.

Þá gæti maður spurt hvað er maður að vilja í þetta í annað sinn? Við því hef ég ekkert gott svar. 😛

Miðaldra kona landar verðlaunasæti!

Birna Íris Jónsdóttir segir frá:

Ég elska þríþraut. Ég  nýt þess að æfa svona mikið,  vera í góðu formi, finnst þessi lífsstíll stórkostlegur og síðast en ekki síst elska ég allt fólkið sem ég hef kynnst í gegnum þetta sport, stórskrýtið og frábærlega skemmtilegt og yndislegt fólk 🙂

Mín aðal keppni þetta árið var hálfur IM í Helsingör, Danmörku 17. júní þ.a. þessi keppni í Almere var í raun bara til að hafa gaman. Planið var að líða vel allan tímann og setja ekki mikla pressu á mig. Við Inga Dís (sem var að fara sinn fyrsta hálfa) ákváðum þetta á vormánuðum og keppnin var í raun valin af handahófi, engin sérstök pæling á bak við valið annað en þægilegt að ferðast þangað og flöt hjólabraut. Það hafði verið smá átak hjá mér að gíra mig upp hugarfarslega og í æfingum eftir keppnina í Helsingör og þegar leið á ágúst fór hausálagið í vinnunni að aukast og púsluspilið með æfingar og átakið við að halda orkunni uppi jókst. En þegar út var komið (á fimmtudegi fyrir keppni, sem var á laugardegi) jókst tilhlökkunin smátt og smátt og ég var farin að hlakka svo mikið til daginn fyrir keppni að ég var eins og barn að bíða eftir jólunum. Inga Dís hló að mér (og smitaðist smá vil ég meina!).

Ég ætlaði að prófa nýtt næringaplan þar sem ég hef verið að fást við magakrampa á hlaupum undanfarna mánuði. Það gerðist m.a. í Helsingör eftir 10k hlaup. Mjög óþægilegt og dregur úr hlaupahraða sem er verulega pirrandi. Næringaplanið var sem sé að sleppa alveg gelum, drekka orkudrykk og borða fasta fæðu, banana og Cliff bar, ef ég kæmi því niður, á hjólinu. Fá mér svo það sem ég hefði lyst á, á drykkjarstöðvunum í hlaupinu.

20180908_181733

Keppnin

Vaknaði kl. 5:30 á keppnisdegi, sturta og morgunmatur kl. 6. Í morgunmat var ristað brauð með smá smjöri og osti en planið var að passa uppá trefjarnar. Komin á keppnissvæðið um kl. 7, setja brúsana og hjálminn á hjólið, pumpa í dekkin. Startið var kl. 8:20.

Sund: Ég á best 32 mínútur í 1900 víðavangssundi (open water)svo ég ákvað að stilla mér upp fremst í 30 – 34 mínútna hólfið (næst-hraðast) í sundstartinu. Þetta var rúllandi start, sem þýðir að 4 – 5 manns stinga sér útí í einu. Þessi staðsetning var góð og ég náði fínu sundi. Ég hafði synt allan sundlegginn deginum áður í rólegheitunum og það sem kom á óvart var að ég var bara örlítið fljótari að synda þetta í keppninni en á æfingunni! Þarf eitthvað að skoða það. Hitastigið í vatninu var fínt, ca. 18°C, það var gruggugt svo auðvelt var að “villast”. Það er svo mikill gróður í þessu vatni að það þarf að slá það fyrir keppni, sem eðlilega þyrlar upp helling af gruggi. Ég náði að hanga í nokkrum tám á leiðinni og fá með því smá draft, en synti líka heimikið sóló. Heildarvegalengdin mín í sundinu var 2043m þ.a. sem þýðir að ég bætti 143m við með því að villasta aðeins og synda út og suður. Sundtími 34:14, meðalpace 1:41/100m, 2. hraðasti sundtíminn í AG

T1 gekk vel. Gallinn var mjúkur og góður, þ.a. ég var snögg úr honum. Hjálmur og númerabelti á hjólinu og ég hljóp með skóna og klæddi mig í þá við hjólið. Tími: 4:05

20x30-CAAQ0892 - CopyHjólið

Ég hugsaði strax um að byrja að ná inn hitaeiningum og byrjaði á orkudrykknum. Svo þegar ég hafði hjólað um 15 – 20k fékk ég mér smá bita af Cliff-bar. Frekar erfitt að koma því niður, en gekk. Missti af því að grípa banana á fyrstu drykkjarstöð en náði því á öllum hinum og það gekk vel að koma bananabitunum niður. Drakk ekki svo mikið af orkudrykknum, bara ca. ½ 750ml brúsa. Það slapp, enda var ekki svo heitt. Í rúmlega 20k þá kemur þessi tilfinning sem ég er viss um að allir þríþrautarnördar finna, zone-a inní geggjaða vellíðan, gæsahúð, hálfgert hugleiðslu alsæluástand. Mér finnst þetta frábær tilfinning 🙂 Þetta ástand hélst í ca. 50k en þá fer þreytan aðeins að láta á sér kræla.

Það var mótvindur allan tímann á hjólinu, sem er alveg galið þar sem hjólað er í hring. Í öllum beygjum var ég að bíða eftir meðvindinum, en nei, áframhaldandi mótvindur. Vegna þessa var hjólaleggurinn frekar erfiður og ég hjólaði töluvert hægar en ég hafði gert í Helsingör.

Það voru margir grannir miðaldra karlar með sterka lærvöðva sem tóku frammúr mér á hjólinu, en ég tók líka frammúr nokkrum slíkum (kudos takk!). Missti 3 konur frammúr en tók líka frammúr 2 eða 3 konum. Hjólatími: 2:46:51, meðalhraði 33,2km/klst, 4. hraðasti hjólatíminn í AG

T2 gekk líka vel. Pissustopp þar sem ég hef ekki enn náð þeim þroska að pissa í miðju sundi, hjóli eða hlaupi 😉 – og mun líklega seint ná þeim þroska! Tími 4:20

20x30-CAAG0381 - CopyHlaup: Nú var aðalspurningin mín hvort maginn myndi vera til friðs og lykilmál fyrir mig að reyna að ná inn hitaeiningum jafnt og þétt. Hafði ákveðið að fá mér samt bara það sem ég hafði lyst á og í þetta sinn var það kókakóla! Drekk aldrei annað gos en sódavatn og hef ekki gert í mjög mörg ár, en á þessum tímapunkti vildi ég kók (og smá vatn)! Fékk mér líka 2 appelsínubita og 1 vatnsmelónubita. Og maginn var til friðs allt hlaupið! Ég notaði svampa og vatt þá yfir hausinn á mér á öllum drykkjarstöðvum, ekki af því það væri svona heitt heldur var það bara hressandi og ljúft. Hlaupið var 3x7k hringir sem hentaði mér ágætlega, fínt að brjóta hlaupið niður með þessum hætti.

Í þríþrautinni þá langar mig alltaf mest til þess að hlaupa eins og manneskja (þ.e. hratt!). Metnaðurinn minn liggur þar, en það hefur ekki gengið alveg eins og mig dreymir um. Ég hefði auðvitað viljað hlaupa þetta hraðar og m.v. æfingar þá átti ég að geta farið þetta á undir 5:00 pace, en meðalpace-ið í þessu hlaupi var 5:10. Hlaupatími: 1:48:29, meðalpace 5:10/km, 4. hraðasti hlaupatíminn í AG

Þetta skilaði mér í 3. sæti í flokki miðaldra kvenna, 45 – 49 ára. Í flokknum voru 41 kona. Ég er alveg í skýjunum með þann árangur. Auðvitað langar mig til að vera fljótari að þessu, fara undir 5 tíma og allt það en þegar ég byrjaði að fikta við þríþraut síðsumars 2015 óraði mig ekki fyrir því að ég yrði nokkurn tíma á þeim stað sem ég er á í dag, hafði hreinlega ekki hugmyndaflug í það. Hélt að ég væri bara að fara að synda, hjóla og skokka létt í frístundum!

20180909_183642
Inga Dís og Birna Íris.

Vonbrigði í Wales

Trausti Valdimarsson segir frá:

Aðdragandinn
Líkja má lífinu við fjallgöngu. Gott er að velja sér hæfilegt fjall og vanda leiðarvalið. Meðfædd bjartsýni mín hefur látið mig dreyma um hæsta tindinn. Hawaii er heillandi eyja og heimsmeistarakeppnin í járnmanni þar er söguleg.

Í fyrra í Kaupmannahöfn var ég 7 sek frá keppnissæti (10:59). Guðjón Karl sonur minn sem hefur smitast af þessari áráttu minni stakk upp á IM Wales. Þar ætti ég meiri möguleika á sigri í mínum aldursflokki, 60-64 ára. Sigurvegari fengi keppnisrétt í Kona. Þetta er afar erfið leið og sérstök með 2500/500 m hækkun en góð tímasetning 9/9/18 og undanfarin ár hefur sigurtími 60 ára verið vel yfir 12 klst. Þeir sterkustu fara hugsanlega frekar í hraðari brautir og auðveldari. Sigurður Nikulásson fór þetta í fyrra og mælti með. Svo við skráðum okkur í sept 2017.

Undirbúningur

Æfingar gengu vonum framar og meiðsli undanfarinna ára voru að mestu til friðs. Ég gat hlaupið 40-60 km flestar vikur og æft allt að 10 stundir á viku. Til að sigra hina 60 ára karlana var stefnan sett á 12 klst en þá þurfti ég líklega að hlaupa maraþonið undir 4 klst. Gekk vel í Fossavatnsgöngunni, Ecco trail 42, Dyrfjallahlaupinu. Rúllaði RM á jöfnum hraða (3:27) með Gutta 3 vikum fyrir Wales. Líka gaman í mörgum hjóla- og öllum 3þrautarkeppnum hér heima í sumar. Góð keppnisreynsla er mikilvæg! Ég hef heldur ekki dottið á hjólinu í 4 ár. Nú átti ekkert að klikka!

wales fjaran
Horft til sjávar í Tenby. Allt er til reiðu fyrir keppnina.

Sjötta september flugum við til Gatwick og tókum lestina til Tenby í Wales. Hótelið var vel staðsett rétt hjá sundleiðinni en gamalt og lúið. Við fengum lítið herbergi á 4. hæð. Lyftan biluð og þröngir stigar. En fólkið í bænum ótrúlega jákvætt og hvetjandi. Svo var skokkað létt um bæinn og niður á strönd fyrsta kvöldið. Vaðið út í volgan sjóinn, ca 17gráður. Líka var hjólað svolítið og reynt að venja sig á að vera vinstra megin því þarna er umferðin rammöfug og það varðar rauðu spjaldi að fara fram úr vinstra megin á leiðinni. Við litum líka á brekkurnar. Þær eru brattar.

Vöruúrval á expóinu var gott og kynnir á keppnisfundi mjög skemmtilegur. “Did I mention the pink bag”? Það þurfti nefnilega að hlaupa allt að kílómetra frá sundinu að skiptisvæðinu í T1 og téður poki var einmitt fyrir hlaupaskó á leiðinni. Gutti fékk gamla Skotta (mitt fyrsta þríþrautarhjól 2008) endurnýjaðan á sýningunni. Sofnaði oft og mætti hress með Gutta kl. 05 í góðan morgunmat. Mæting kl 06 á skiptisvæðið.

wales hjólin
Essið (bláa hjólið) og Skotti gamli (reyndasta hjól landsins) tóku sig vel út á leiðinni á hjólasvæðið.

Gönguferð 2.700 neoprenklæddra furðufugla kl 06:20 í halarófu í gegn um bæinn var frekar hýr að sjá. Öll með bleika pokann í hendi. Mikil stemming í “zic-zac” brekkunni þar sem við hengdum skóna á númeraðan krók. Forsöngvari welska þjóðsöngsins var í sundgalla og fór svo í röðina. Mögnuð stemming þegar sólin kíkti upp úr flóanum og atvinnumenn hlupu úti kl 06:55. Rúllandi start frá kl 07. Ég var enn með Gutta en hann er orðin sterkur sundmaður og fór af stað með hópnum sem áætlaði 65 mínútur í sundið. Ég var bjartsýnn nokkrum mínútum seinna til að ná í gott kjölsog. Sundið er 2 x 1900m með ca 50 m hlaupi á milli. Gott að fá blóð í fótleggina og laga sundgleraugun. Sjórinn var góður og tær. Lítil alda. Meinlausar marglyttur.

wales keppnisáætlun
Mikilvægt er að skipuleggja hvern legg í járnmanni í þaula…

Keppnisáætlunin gekk út á að spara kraftana fyrir síðustu 10 km í hlaupinu. Engin læti. Tókst að vera slakur og hugsa um tækni og “vellíðan”. Synti rúma 4000 skv Garmin að strandarhlaupinu meðtöldu á 1:13 sem var ásættanlegt miðað við álagið. Gutti á 1:05! Sjóriða fyrstu mínúturnar eftir að við komum upp úr. Hlaupið upp Z-brekkuna og að T1 var eins og Í Lækjargötu á gleðigöngu. Engin panik, allt gekk samkvæmt plani. Kom mér í góðan gír á hjólinu. Allir gírar notaðir og oft í lægsta gír í 10-20% halla. Öskrandi áhorfendur voru mikil hvatning í brekkunum en ég reyndi að vera rólegur og spara kraftana. Svo var gefið í á beinu köflunum. Jafn meðalpúls 139/min. Mér leið vel og var farinn að hlakka til að byrja hlaupið. Fékk mér orkubita og drykk eftir 93 km (á 3:11).

Enn ein brekkan upp og ég var rólegur lengst til vinstri. Hleypti framúr hægra megin. Allt í einu birtist gróft malbik eða hola sem ég sá ekki og lenti útaf. Skall á hægri hliðina. Skrámaður og blóðugur en óbrotinn. Áhorfandi studdi mig á fætur og vildi ýta mér af stað en það má ekki og varðar brottvísun úr keppni. Essið mitt virkaði ekki, keðjan var af og föst. Tókst að losa en afturskiptir rakst alltaf í teinana. Þá gekk ég að drykkjarstöð um 1 km til baka. Tókst ekki að laga hjólið…..

Aftur til Tenby

Við vorum þrjú í bílnum sem þurftu að hætta og fengum far til Tenby. Það var mjög sérstakt andrúmsloft í bílnum. “Ekki fara að grenja!” Ég fór á skiptisvæðið og afhenti númer og flögu og fékk sáraþvott og marga plástra (“sárabætur”). Það var ekki skemmtileg lífsreynsla að vera sjúklingur því ég er óvanur því. Verð að hrósa starfsfólki og ótal sjálfboðaliðum fyrir umhyggju og góðmennsku. Hugsaði til lífsreglu Pollyönnu. Heppinn að fá að vera áhorfandi. Gaman að fá að hvetja Gutta og alla hina. Ákvað að vera ekki fórnarlamb. Brosa gegnum tárin.

Mikil gleði í verðlaunaathöfninni mánudagsmorgun. Góðir Gíslar stýrðu fjörinu. Sigurvegari 60-64 ára kláraði á 12:03 með hlaupi á 4:04. En hann afþakkaði Kona sætið og 12:19 dugði!

wales eftir keppni
Í fullum herklæðum, albúnir í næstu þraut.

Lífið heldur áfram. Sárin gróa fljótt. Fjallið er þarna ennþá og ég er ekki af baki dottinn.

 

Ískuldi í Austurríki

Dagný Jónsdóttir segir frá:

Vegferð byrjandans

Ég byrjaði að æfa þríþraut með Ægi 3 fyrir tæplega ári síðan og var með ágætis íþróttabakgrunn þegar ég hóf að æfa. Ég var í 10 ár í sundi sem krakki en eins og flestir sundkrakkar hafði ég ekki farið í laugina síðan ég hætti, eða í 13 ár! Ég hafði líka verið að hlaupa mér til skemmtunar og til að halda mér í formi en ekkert af neinni alvöru. Þegar ég byrjaði í þríþrautinni var ég því ágæt í sundi og hlaupi en annað mátti segja um hjólið, ég hafði lítið sem ekkert hjólað og þegar ég mætti á fyrstu hjólaæfinguna átti ég ekki einu sinni smellu pedala og Trausti Valdimars fór að benda mér á hina og þessa aukahluti sem ég þyrfti nú að losa mig við af hjólinu ef ég ætlaði alvarlega að íhuga að vera í þessu sporti, „ekki nógu aero sjáðu til.“

Þegar ég var búin að æfa í mánuð með Ægi 3 fór ég á árshátíð félagsins þar sem Einar Sigurjóns, þá nýkominn heim í keppnisvímu frá Ironman Barcelona, hélt yfir mér fræga eldræðu um að ég yrði að skrá mig í keppni og það strax! Það þýddi nú ekkert að vera að bíða með þetta og ég kynni nú að synda og þá væri þetta bara komið.

Þar sem ég er einstaklega óþolinmóð að eðlisfari þá vissi ég að ég væri ekki að fara að hafa þolinmæði í að stunda þríþrautina af miklum krafti nema að fara að ráðum Einars og skrá mig í keppni sem fyrst. Upp úr áramótum byrjaði ég að skoða keppnir sem gætu mögulega hentað mér og meðal annars hálfan járnkarl í Barcelona í maí. Ég hins vegar hafði litla sem enga reynslu á því að hjóla úti, aðeins innihjólum, þannig ég ákvað frekar að finna keppni í lok sumars til þess að geta nýtt sumarið í að bæta mig á hjólinu. Þegar ég sá keppnina í Zell am See í austurrísku Ölpunum var ekki aftur snúið, ég var gjörsamlega heilluð af brautinni, Alpar, ferskvatn, brekkur, Wiener Schnitzel. Gat ekki klikkað.. eða hvað?

Eftir mikla hvatningu frá Andra kærastanum mínum lét ég verða af því að skrá mig. Þetta var í janúar og keppnin var 26. ágúst, þannig ég hafði nægan tíma til að æfa. Ég tók aðeins eina keppni áður en ég fór út og það var ólympíska þríþrautin á Laugarvatni. Þar var ég svo heppin að það fór nánast allt úrskeiðis sem gat farið úrskeiðis. Ég hafði aldrei synt í open water af viti þannig ég fór bara sikk sakk, sundgleraugun í móðu og ég staurblind, silicon eyrnatapparnir  sem ég synti með voru gallaðir og bráðnuðu inn í eyrun á mér þannig ég þurfti að leita til læknis eftir keppni… já ég hjólaði og hljóp með eyrnatappa fasta í eyrunum! Það var síðan einhver galli á brúsanum á hjólinu sem leiddi til þess að það kom enginn vökvi úr honum. Geggjaður lærdómur!

Annars gengu sumaræfingarnar mjög vel, ég mætti á nánast allar æfingar og lagði mig 100% fram til að ná markmiðinu. Andri skipulagði fyrir okkur ferð í frönsku Alpanna rúmum mánuði fyrir keppni þar sem ég gat vanist því að hlaupa og hjóla í alpaumhverfinu sem myndi bíða mín í keppninni. Sú ferð gerði kraftaverk fyrir mig á hjólinu en ég kom til baka mikið öflugri hjólari en áður og allt leit mjög vel út fyrir keppnina.

Þremur vikum fyrir keppni þegar mér fannst ég loksins vera komin í nógu gott form losnaði á mér önnur hnéskelin á hjólaæfingu. Eftir það gat ég ekki hjólað í meira en 20 mínútur án þess að byrja að gráta af sársauka (já, alvöru tár í gangi), en af einhverjum ástæðum fann ég ekkert fyrir þessu af viti þegar ég var að hlaupa. Ég fór bæði til hnykkjara og læknis og 10 dögum fyrir keppni sögðu þeir báðir það sama: „það er kraftaverk ef þú nærð að klára þessa keppni í þessu ástandi“.

Eftir miklar vangaveltur ákvað ég samt sem áður að kýla á keppnina og stilla markmiðin mín niður í það að ná bara að klára, enda yrði það kraftaverk í sjálfu sér. Ég synti því nánast einungis fram að keppni og hljóp í vatni til að spara álag á hnéð fyrir keppni.

Keppnin

Þegar við komum til Zell am See var glampandi sól og 30 stiga hiti. Ég prófaði vatnið fyrsta daginn og fékk hamingjukast, besta „open water“ aðstaða sem hugsast gæti! Vatnið hlýtt og tært, glampandi sól og Alparnir í kringum vatnið. Geggjað!

2
Prófaði sundbrautina í Lake Zell fyrsta daginn, þá var bongóblíða

Hamingjan entist ekki mjög lengi en daginn eftir fór að rigna mikið og samtímis að snarkólna. Á keppnisfundi deginum fyrir keppni kom fram: „this will be the wettest and coldest Ironman ever, so you better be prepared“. Sem Íslendingur sem hefur komist í gegnum 15 m/s og haglél á TT-hjóli var ég bara nokkuð brött við þessar fréttir, gott forskot á hitabeltisliðið. Ég var þó engan veginn með föt fyrir þessar aðstæður og þurfti því að versla vetrarföt fyrir hjólið, það var ansi takmarkað úrval á svæðinu og það seldist allur vetrarklæðnaður upp á stuttum tíma. Ég fór með hjólið og hjólafatapokann á skiptisvæðið en gat rosalega lítið gert. Það var grenjandi rigning (11 mm) þannig það gekk ekkert að líma gelin eða neitt slíkt, svo fékk fatapokinn að hanga þarna yfir nóttina og ekkert sló af rigningunni.

3
Ég og Andri í Ironman Village, hefði ekki getað fengið betri stuðning en frá honum bæði í aðdraganda keppninnar og á staðnum.

Á keppnisdag mætti ég á skiptisvæðið og það var bara flóð af vatni yfir öllu, þá var búið að rigna stanslaust í 2 sólarhringa og hitinn á bílnum um morguninn sýndi 5 gráður. Ég var að fara að líma gelin á hjólið þegar maður labbar upp að mér og segir við mig „Bike has been cancelled“. Það var víst ófært hluta af hjólaleiðinni vegna snjókomu. Ég sá myndir af brautinni og það var bara allt hvítt og hitinn sýndi 2 gráður á þessum stað. Ég fékk að taka hjólapokann minn til baka og allt sem var í honum var bara gegnblautt og ískalt, ég hefði ekki getað hugsað mér að hjóla í þessum fötum!

4
Mynd sem tekin var af brautinni á keppnismorgun. Þessi hluti af brautinni var uppi á fjalli en brautin fór 13 km upp og síðan beint niður með fimm 90 gráðu beygjum og því stórhættuleg í þessum veðurskilyrðum

En jæja, keppninni var frestað um 2 klst og ég þurfti að breyta um keppnisstrategíu. Ég ákvað bara að keyra vel á sundið og svo átti ég ársgamlan hálfmaraþontíma sem mig langaði til þess að bæta. Ég ætlaði að fara með fremsta hóp í sundinu en það var einhver smá misskilningur með merkingar á svæðinu þannig ég held ég hafi farið með fremstu mönnum í næsthraðasta hópnum. Það fór því mikil orka í sundinu í að hægja á sér vegna umferðar og taka fram úr hægara sundfólki. Það setti vissulega strik í reikninginn en ég var með fremstu konum upp úr sundinu sem var ánægjulegt, 7. sæti í mínum aldursflokki af tæplega 100 en sundið tók 32 mínútur.

7

Skiptingin.

Skiptingin gekk vel, engir fastir eyrnatappar og þá voru allir góðir! Ég vildi ekki setja of mikinn fókus á að hugsa bara um tíma heldur njóta líka umhverfisins, þá sérstaklega þegar keppnin var stytt svona mikið fannst mér nauðsynlegt að taka mér smá tíma til að vera á staðnum. Ég stoppaði við á öllum drykkjarstöðvum og prófaði allt sem til var, þetta var eins og skemmtileg smakkferð á hlaupum. Skyndilega heyrði ég einhvern hlaupara hrópa á mig á brautinni „Dagný Jónsdóttir, Ísland“. Þá hafði ég tekið fram úr Soniu Askenazy, sem var þarna að keppa fyrir Ísland líka, dóttur Vladimirs Askenazys aðalheiðursstjórnandi Sinfoníuhljómsveitar Íslands. Ég spjallaði smá við hana en hún skipaði mér nú bara eftir smá stund að fara að hlaupa áfram á mínum hraða.

Eftir um 14 km af hlaupinu fór ég að finna verulega fyrir meiðslunum, hvert skref var mjög sársaukafullt og það hægðist nokkuð á mér. Ég sá að ég var nú þegar að fara að klára þetta hlaup undir mínum besta hálfmaraþontíma þó ég myndi hægja á mér, en keppnishausinn sagði mér að bæta tímann almennilega þannig að ég harkaði mig í gegnum þetta. Ég kom í mark á 1 klst. og 44 mínútum og hafði þá bætt ársgamlan hálfmaraþontíma um heilar 5 mínútur. Nokkuð sætt! Greinilega nóg inni fyrir stakt hálfmaraþon!

Niðurstaða

Heildartími fyrir bæði hlaup og sund var 2:22:04 sem gaf mér 18. sætið af tæplega 100 í mínum aldursflokki. Þrátt fyrir að vera smá svekkt að ná ekki að klára heila keppni þá var virkilega gaman að fá að sjá hvað ég stóð ofarlega í þessum greinum í alþjóðlegri keppni. Það gefur manni góðar forsendur til þess að halda áfram á sömu braut.

Það var mér nokkuð ljóst á hlaupinu að dæma að ég hefði líklega ekki náð að klára heila keppni vegna meiðslanna, eða klárað með miklum þjáningum og harki þannig eftir á að hyggja var það lán í óláni að hjólið hafi verið flautað af. Það var því vissulega kraftaverkið sem ég þurfti til að klára keppnina!

 

Í víking til Kölnar

3sh borði köln.PNGValerie Maier segir frá:

Undanfarin tvö ár, þegar ég hef sagt fólki að ég æfi þríþraut (með smá mont í röddinni, mér finnst þríþrautafólk svalast af þeim svölustu), þá gerist alltaf það sama: „Já er það? Ironman?“ „Aehhhhh, nei, það eru líka til styttri vegalengdir“ og þegar ég fer svo að útskýra sprettþraut og súpersprettþraut þá er svarið yfirleitt „Nú er það, ég gæti það líklega líka.…“ Einmitt!
Þannig núna eftir hafa lokið minni fyrstu ólympísku þraut líður mér loksins eins og almennilegri þríþrautarkonu!

Hópferð 3SH

Við vorum 14 talsins frá þríþrautarfélaginu 3SH í Hafnarfirði sem fórum til Kölnar fyrstu helgina í september. Þar er boðið upp á alls konar vegalengdir við allra hæfi enda sannkölluð þríþrautarhátíð og tíu í okkar hóp voru skráð til keppni en hinir fjórir voru með og í klappliðinu. Í boði er beint flug til borgarinnar (næturflug) en flestir flugu til Frankfurt og komu sér einhvern veginn til Kölnar, enda ekki langt á milli.

Það er frábært að fara í hóp í svona keppni og fá stuðning og hvatningu frá öllum sérstaklega þegar maður gerir þetta í fyrsta skipti eins og ég. Við vorum tvær sem kepptum á laugardaginn, hin átta á sunnudaginn en samt mættu allir báða dagana og hjálpuðu, klöppuðu og öskruðu fyrir hvert annað. Við klikkuðum bara á því að taka ekki íslenskan fána með!
Köln Triathlon er mjög skemmtileg keppnisstaður, frekar lítill og meðfærilegur. Sundið er í stöðuvatninu Fühlinger See og brautin er bein kassalaga róðrarbraut, ca. 2km á lengd og 300m breið. Vatnið er tært og hreint og óhætt að drekka á leiðinni. Enginn öldugangur! Línur í vatninu með baujum gera það að verkum að maður getur synt alveg beint án þess að þurfa mikið að horfa upp og engin hætta á að víkja af leið. Þetta er frábær byrjendabraut.

Aðstæður
Hjólabrautin var fín, 3x15km hringir í ólympískri þraut (45km í heild!), nokkur hringtorg, ca. 2km kafli sem minnti mig á þröngan Krísuvíkurveg (verri endann), en annars mjög góð, hraðbraut og allt. Snúningspunktur á miðri leið og svo í öllum vegalengdum var annar snúningspunktur við skiptisvæði sem var mjög gaman fyrir áhorfendur þar sem hjólarar komu reglulega framhjá. Brautin fyrir járnmanninn var aðeins öðruvísi 5x 35.6 km og í hálfum járnmanni endaði brautin á því að vera samtals 98km!
Hlaupaleiðin var svo 2x5km hringir í kringum vatnið í ólympísku en 6/3 sinnum 7km fyrir heilan/hálfan járnmann. Það var líka til keppni sem kallaðist Hawaii Special: 3.8km sund, 180 hjól, en 14km hlaup og er ætluð þeim sem fara til Kona seinna á árinu sem æfingakeppni. Var ég búin að segja að þríþrautafólk er svolítið klikkað?

Daginn fyrir
Föstudaginn settum við saman hjólin og hittumst öll á keppnistað, skoðuðum skiptisvæðið og syntum aðeins í vatninu. Ég ákvað að synda ekki í blautgalla því vatnið var 22°C og ég var búin að æfa mig í sumar í svipuðum ástæðum.
Við gistum í íbúðum vitt og breitt um Köln, en fórum flest kvöld saman út að borða. Ég var svo heppin að vera með Gylfa og konu hans Maríu í íbúð og var mjög fegin að þurfa ekki setja hjólið saman ein í fyrsta skipti, geta fara saman á keppnisstaðinn o.sv.frv. Þar sem Gylfi fór í járnmanninn á sunnudeginum, fannst mér ekki viðeigandi að tala um að ég væri stressuð fyrir mína þraut á laugardaginn, þannig allt var þetta mjög rólegt og einbeitt hjá okkur daginn fyrir keppni. Ég var merkilega lítið stressuð fyrir keppnina, kannski helst hjólið, minn veikasti hluti og þar fyrir utan búin að detta á hjóli nokkrum dögum áður.

Börnin keppa!
Laugardagsmorgun keppti Arndís Finnsdóttir í sinu fyrstu þríþraut sem kallaðist „Smartþraut“ (0.7km, 30km, 7km). Í þeirri keppni voru 711 keppendur. Skemmtilegt er að segja frá því að Arndís var skráð, en vegna ýmissa ástæðna var hún eiginlega búin að ákveða að hætta við keppnina. Foreldrar hennar Þórdís og Finnur höfðu borgað ferðina fyrir hana og bróður hennar Svein með það skilyrði að þau ættu að keppa! Þannig á föstudaginn eftir að hafa prufað sundið ákvað Arndís að keppa, fékk lánað hjólið mömmu sinnar sem hún hafði aldrei setið á áður og kláraði með stæl á 2.05 klukkutímum!

3sh valerie á hjóli
Greinarhöfundur, Valerie Maier, á nýja hjólinu!

Keppnin mín byrjaði klukkan 12 og gekk bara vel. Sundið var fínt, tók mikið fram úr þar sem ég var búin að staðsetja mig frekar aftarlega, engin slagsmál, reyndi að drafta sem mest en má örugglega vera aðeins meira ákveðin næst. Eftir æfingahelgar með Karen í vetur var ég tilbúin í troðningu á sundi! Hjólið var ótrúlega skemmtilegt, enda er ég ný búin að kaupa mér frábært hjól (Cervelo P3), þvílíkt gaman! Hugsaði meira að segja í eitt sekúndubrot á hjólinu „jú kannski fer ég einhverntima í hálfan járnkall….“, hlaupið var svo í lagi, ekki besti 10km hraði, en það var frekar heitt 24°C og þurfti að passa vel að drekka nóg. Endaði á 2.51 klukkutímum, var 256. af ca. 800 keppendum, 26. kona (af 192) og fjórða í mínum aldursflokk. Sundið klárlega sterkast, svolitið hæg á hjóli og meðalgóð í hlaupinu. Áætlun fyrir veturinn er að bæta hjólið. Mjög ánægð með það!

3sh halldór þórdís sveinn
Halldór, Sveinn og Þórdís fyrir keppni.

Sunnudaginn kepptu Ívar og Gylfi í heilum járnmanni (106 keppendur í heild) og Finnur í Hawaii Special (58 keppendur), byrjuðu klukkan 7 um morguninn, vatnið ótrúlega fallegt aðeins hlýrra en loftið á þessum tíma. Sundið gekk vel hjá öllum, Gylfi synti á 60 mínútum nákvæmlega eftir plani. Svo tók 180km hjól við og við klappstýrurnar fórum að staðsetja okkur þannig að við gátum hvatt.

Um hádegisbil byrjaði svo hálfur járnmaður (510 keppendur). Fyrir Halldór og Svein var það annar hálfi járnmaður þeirra á þessu ári. Steffi og Torben, sem eru þaulreynd þríþrautahjón, voru búin að vera í 7 ára hvíld frá járninu og því auðvitað spennt fyrir þessa keppni. Torben átti frábært sund á 28.37 mínútum og í endanum var Sveinn fyrstur úr okkar hópi á 5.10 klukkutímum og Torben rétt á eftir. Hefðu klárlega verið undir 5 tímum ef hjólaleggurinn hefði verið 90km í stað 98km.

Það gekk líka vel hjá Þórdísi, Steffi og Halldóri, en öllum fannst hlaupið frekar erfitt, líklega vegna hita. Þordís var 3. í sínum aldursflokki á 5.53 klukkutímum! Allir úr okkur tíu manna hóp náðu að klára og sumir settu persónulegt met, til dæmis Ívar sem kláraði heilan Ironman á 11.27.

3sh ívar kemur í mark sem eisenmann
„Ívar, du bist ein Eisenmann!“

Öll úrslit eru hér:
Mér fannst ofsalega gaman og lærdómsríkt að fá að fylgjast með okkar keppendum á sunnudaginn. Hausinn er klárlega stór hluti í þessu og mjög gaman að fá bros eða thumbs up frá keppendum fyrir hvatninguna, einn maður kom meira segja eftir járnmanninn til mín til að þakka fyrir stuðninginn!

3sh gylfi hvílir sig
Gylfi „eisenmann“ hvílir sig. Bjórinn er óáfengur. Í baksýn er Fuhlinger See.

Eftir keppnina situr þetta eftir:
• Hafa gaman! Við veljum að gera þetta!
• Ekki vera með íbúð á 5. hæð án lyftu!
• Kannski ekki sniðugt að fara á steikhús daginn fyrir keppni ef manni finnst gott rauðvín, en má ekki fá sér!
• Heill Ironman er klikkun, hverjum dettur í hug að hlaupa heilt maraþon eftir allt sem á undan er gengið!!